in the name of god

بيا شاد باشيم و شاد ماني كنيم ،گره از دل تنگ خود وا كنيم

بيا تا هميشه اميدوار باشيم به ابعاد زندگي دوباره نگاه كنيم
 

حقا که غمت از تو وفادار تر است
 

 
اندر دل بی وفا غم و ماتم باد

در محضر خدا

توقف چرا؟

سلام پدر اسمانی من

من پسری  تنهام

پدر یه خواهش

دارم

از این دنیای با

ادماش خسته ام

من یک نفر رو

تو این دنیا دوست

دارم

حق من از این دنیا

چیه

من دیونم خدا

می دونی

از هیچی نمی ترسم

کاش ميدانستي دنيا با همه ي وسعتش بي تو جايي

براي ماندن ندارد اشک چشمانم هر شب سراغت را

از کوير گونه هايم مي گيرند اي که ديدگانم از تنهايي تو

الفباي اشک ريختن را اموخته اند و لحظه هاي گريانم

با کوچ تو روان گشته اند؟

چرا از کوچه دلتنگي هايم گذر نميکني و براي

چشمان مانده به راهم دستي تکان نمي دهي؟

بي تو قناريها خوش اواز نيستند

و اسمان چشمانم هميشه باراني است

بي تو من درختي خشکيده در پاييزم

تو اگر مي دانستي كه چه دردي دارد كه چه زخمي دارد خنجره از دست

عزيزان خوردن , از من خسته نمي پرسيدي:آه اي مرد , چرا

   تنهـــــــــــــــــــــــــــــــــــايــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــي

 ذات بخشش

یکی از سر بازان ناپلئون جنایتی کرد و به مرگ

محکوم شد

       روز اعدام مادر سرباز التماس کرد که زندگی پسرش را به او

ببخشند

 خانم عمل پسر شما سزاوار ترحم نیست

  مادر کفت : میدانم اگر سزاوار ترحم بود که دیگر به بخشش احتیاجی نداشت 

 بخشش یعنی اینکه :

  آدم بتواند فراتر از انتقام یا عدالت برود 

  وقتی ناپلئون این جملات راشنید  دستور داد حکم اعدام را به تبعید

 تبدیل کنند

 

من میدانم که روزی خواهم مرد مرا

 

 در تابوتی سیاه بگذارید

 

تا همگان بدانند که سیاه بخت بودم

 

چشمان مرا باز بگذارید

 

تا همگان بدانند چشم انتظار از دنیا

 

رفتم

 

دستان مرا از تابوت بیرون بگذارید

 

تا همگان ببینند که به انچه خواستم

 

 نرسیدم

 

و در اخر یک پارچه سیاه روی

 

تابوتم بکشید تا همگان بدانند که

 

هر

 

 

 چه ظلمت

 

 در این دنیا بود کشیدم

 

 

قصه تو

 

من تموم قصه هام قصه ی توست

 

اگه غمگین اون از غصه توست

 

یه دفعه مثل یه آهو توی صحراها رمیدی

 

بس که چشم تو قشنگ بود گله ی گرگ و ندیدی

 

دل نبود توی دلم تو رو گرگا نبینن

 

اونا با دندون تیز به کمینت نشینن

 

الهی من فدای تو چیکار کنم برای تو

 

اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو

 

یه دفعه مثل پرنده قفس عشق و شکستی

 

پر زدی تو آسمونا رفتی اون دورا نشستی

 

دل نبود توی دلم گم نشی توی کوچه باغا

 

غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا

 

نخوره سنگی به بالت   پرت نشه فکر و خیالت

 

من تموم قصه هام قصه ی توست

 

اگه غمگین اون از غصه توست

 

یه دفعه مثل یه گل رفتی تو دست خزون

 

سیل بارون و تگرگ میومد از آسمون

 

بردمت تو گلخونه که نریزه رو سرت

 

که یه وقت خیس نشه یخ کنه بال و پرت

 

نشکنی زیر تگرگ نریزه از تو یه برگ

 

من تموم قصه هام قصه ی توست   

 

یه دفعه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی

 

اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی

 

آره پروانه شدم که پرام سوخته شه

 

تا آتیشه دل تو به دلم دوخته شه

 

که بسوزه پر و بالم که راحت بشه خیالم

 

دارم از تو می نویسم تو که غم داره نگات

 

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات

 

انقده میگم تا خسته شم با عشق تو شکسته شم

 

اگه عشق مني چرا با ديگروني

If you my love what you be with others

غزل لبهایت را به کدام غریبه سپردی؟

که من گم و گیج به دنبال صدایت میگردم

گرمای دستانت را به بهانه نداشتن

روسری سبز و ابی از من گرفتند!!!

اما چشمهایت سهم من باشد

نگاهم کن،بمیرانم...

تیر بارانم کن با سلاح دیدگانت

من اخ نمیگویم زیر این رگبار

وای سوختم...

که بود گفت اتش بس؟

خداوندا در این سکوت و تنهایی بار دیگر به تو پناه می آورم.

تا پناهگاهم شوی

می دانم اگر رحمتی باشد از توست و اگر عشقی باشد

باز هم از توست.

"ای بخشنده ترین و مهربانترین"

با تمام وجود می پرستمت و عاشقانه نام مقدست

 را بر زبان می آورم

تویی که معنای واقعی عشقی .....

سالگرد

....................... چه حالی دارم !   که می دانم چه احساس می کنم چه کسی آفرینش خویش را حس کرده است؟ چه کسی آغاز شدن خویش را به چشم دیده است؟  دارم آغاز می شوم      دارم خلق می شوم و خدا لبهایش را به مهر  و به نیروی شگفت خدایی و دم آفریدگاری خود را بر لب تشنه ی من نهاده است و از روح خویش  در کالبد من میدمد و من زنده شدن خود را و خویشاوند گشتن خود را در هر دم او احساس میکنم می دانم که هم اکنون قلبم به کوفتن خواهد آمد و نبضم به زدن آغاز خواهد کرد.......... فرازی از کتاب  کویر                                                         دکتر علی شریعتی

کنار آشیان تو من آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال میکند برای چه تو زنده ای

برای زندگی خود تو را بهانه می کنم

خدايا تو رو به بزرگيت قسم كه

مرگ رو به من هديه كن

 آواز عاشقانه ي ما در گلو شکست 

Life is name                    Love is game

يک دسته از آرزوهايم را
 

از ذهن چيدم ...  
 

در سبد پو

شالي اميد
 

پيشکش تو

 معشوق من

  
 ... خود ماندم سرگردان